The Return of The Come back

Who am I, that the Lord of all the earth
Would care to know my name
Would care to feel my hurt
Who am I, that the Bright and Morning Star
Would choose to light the way
For my ever wandering heart

Who Am I, that the eyes that see my sin
Would look on me with love and watch me rise again
Who Am I, that the voice that calmed the sea
Would call out through the rain
And calm the storm in me

- Who am I? by Casting Crowns -

Ang tagal din ng huli kong binaba ang aking panulat at lumisan sa kuta ko. Saking pag gagala, ako ay kumaliwa, kumanan, minsan ding naligaw at naki angkas. Tumahimik, tumigil, nag isip, tumunganga at nag check in sa fb (CeeJay Maagma —- with no One at Kawalan, one friend likes this)

Sa aking paglalakbay may punto na ako’y nadapa, gumapang, pinilit tumayo at ng sumuko, tuluyan kong nilubog sa aking pinagkadapaan ang sarili ko. Sa puntong iyon masyado ko ng ibinaba ang sarili ko, tinignan ko na ang sitwasyon na wala ng pag asa na ako’y makabalik at muling makabangon.  Masyado akong nagging kumportable, masaya sa aking kinasasadlakan at higit sa lahat naging tamad ako humanap ng paraan para makatayong muli. NAKAKAPAGOD NA!

Hanggang isang dating kakilala ang sa akin ay humanap at nakakita, kilala Niya ko, pero hindi ko Siya matandaan. Walang imik imik at ako ay sinaklolohan, itinayo, tinulungan. Ginoo sino ka ba? Saang punto ng buhay ko Ika’y aking nakilala, bakit hindi kita matandaan? Isa ka bang mabuting Estrangherong sasabay sa akin? Ngumiti at ako ay Kanya lamang niyakap. Nakipag kwentuhan ako, at ako ay kay tagal na Niyang hinahanap, kitang kita ang kaligayahan sa Kanyang mga mata habang kami ay nag uusap.

Sa piling Niya, katahimikan aking nadama, takot at lungkot ay tila napawing lahat. Kami ay muling naglakad patungo sa masukal na daan, Teka dito tayo dadaan? Ayaw mo ba sa patag at maayos na kalsada? Sambit Niya, “Iha, dito ang tamang daan, huwag kang palinlang sa kagandahan ng patag ngunit bako bakong daanan.” Nagbalik ang ala ala, Siya ang matalik kong kaibigan, ang aking Guro, ang aking bukod tanging maasahan at masasandalan.

Kami ay muling naglakad, pagod ay hindi ko na nararamdaman, hindi na ko natatakot, hindi na madilim ang paligid ko.  Nagpasya kong bumalik sa aking kuta kung saan ako ay muling hahabi ng mga salaysay na dumadaloy sa kakulitan ng aking imahinasyon.  Sa king pagbalik, isang puno ang nakita, nag aya akong magpahinga, Siya ay nangakong magbabantay kung ako man ay antukin ng dahil sa aking pagkahapo.  Nakaidlip, nagising ang aking Kaibigan ay wala na sa king paligid, ngunit isang maiksing liham aking nakita sa aking bulsa. “Kasama mo Ako saan ka man tutungo.”

Nagpatuloy akong muli sa aking paglalakad, gabay ang mga salitang iniwan ng aking Guro. Kahit kailan hindi na ko maliligaw at sa bawat maling daan na aking malilikuan, alam kong nandyan lamang Siya upang ako ay kalabitin, sunduin, at ihatid sa aking tinatanging kuta. Makakauwe din ako, at alam kong saking pag uwe, Siya ay nandun at bukas palad na nag aantay saking muling pagdating.

Still You hear me when I’m calling
Lord, You catch me when I’m falling
And You’ve told me who I am
I am Yours, I am Yours

Whom shall I fear
‘Cause I am Yours

Mental Torture Ride (Part II)

Isang umagang muli ng pag-iisa
Walang mayakap at makasama
Pusong pilit na sinugatan
Landas kong karaniwan

-Pag-agos by Up Dharma Down-

Malumanay na naglalakad patungo sa aking kamalayan, ng biglang may tumigil na isang estranghero sa daan, nagmagandang loob na ako ay tulungan, isakay, iangkas at ihatid sa aking patutunguhan. Bakit may lungkot sa mata ng butihing taong nagpasakay sa akin… nagkwentuhan, nagtawanan habang tinatahak ng malumanay ang kunkretong daan. Malayo layo na ang ating binyahe, hindi ka ba napapagod? Tigil muna tayo, maganda ang tanawin, langhapin natin ang sariwang hangin…

Matiwasay ang paglalakbay ngaun kumpara sa huling nasakyan… malumanay, tahimik, dahan dahan…. pagmamaneho biglang bumilis, kumaripas, nagmamadali ka ba? Saan tayo pupunta, may patutunguhan ba tayo? Teka lang, kakapit lang ako, baka mahulog ako at walang sumalo. Ano ba nangyari at biglang takbo mo ay bumilis? Tayo ba ay may hinahabol? O ika’y nagmamadali ng sa aking kamalayan ay maihatid?

Ngumingiti ka na, natutuwa ka na ba? Problema mo ba ay limot mo na? kung ang pagkaripas ng sasakyan ang iyong ikasasaya, dalian pa natin, ikabig pa ang kambyo at apakan ang silinyador ng iyong auto… pag dating sa pakurbang daan, bakit ika’y biglang pumreno? At bakit tila aandap andap ang ating takbo. Kailangan ko na bang bumaba sa iyong sasakyan ng ika’y tuluyan ng makausad? Ngunit sa bawat pagtangkang paglabas ng sasakyan ika’y umaandar, hindi ka na nagsasalita, ako ba ay may nagawa?

Gustuhin man bumaba, sasakyan mo ay biglang pinapaandar… kaya ko naman mag isa, hayaan mo na ko maglakad… mukhang ang iyong pupuntahan ay malayo sa aking daraanan sige na at mauuna na ako sa iyo, para mapagpatuloy mo ang paglalakbay mo. Salamat at isang estrangherong tulad ko ay iyong pinaangkas, nde mo man kilala pero iyong pinasayang tunay. Mag ingat ka na lamang kaibigan, kung sasakyan ay magkakaproblema ako ay iyong tawagan, baka sakali sa kalsadang iyong tinatahak ako ay muling mapadaan.

Buong araw ng pag-agos
Kailan ang huling unos
Di alam kung tatakbo
O kusang lalayo sa’yo

Malayo man, malapit din
Ayos lang, agos lang

Mental Torture Ride

Mula ng mag kaisip ay aking ini-isip
Kung ba’t ang nangyayari di ko lubos maisip
Hindi ko malaman kung ito ay panaginip
Gisingin nyo ako sino ang sasagip

-Biyaheng Impyerno by Siakol-

Sa una masarap at masaya, habang tumatagal sa biyahe ako ay nahihilo na at nasusuka. Ganito talaga siguro ang byaheng impyernong sinakyan ko. Tagayan mo pa ko ng alak para hilo ay lalong lumala. Espirito ng pagkalango sa aking katauhan ay unti unti ng bumabalot. Tigil, para, kahit sandali lang, isusuka ko lang ang asidong humihilab sa aking sikmura na pilit dumadaloy sa aking lalamunan para bumulalas.

Tumatama na sa utak ko ang amats, nahihilo na ko, gawa ba ito ng alkohol o sadyang nakakahilong maki ankas sa iyo? Dumaan sa matalahib na lugar at lubak lubak na kalsada, hilo at sakit ng ulo ay lalong lumala. Tinuloy mo pa sa isang madilim na iskinita hika ko ay umatake na.

Paghinga ko ay unti unti ng hirap, hindi mo pa ba ititigil ang pagkabig sa kambyo mo at pag apak sa iyong silinyador? Gasolina mo ba ay sapat pa para sa tamang kamalayan ako ay ihatid pa? katahimikan ang sinagot mo at tumuloy ka sa iyong pagmamaneho. Tinitigan mo lang ako habang ang utak ko ay nagtatanong. Sino ba ang tunay na naka inom, ikaw ba o ako? Utak ko ngaun ay di mawaring litong lito, san titigil at hihinto ang biyaheng ito hindi ko mapagtanto.

Bilis mo ay lagpas na sa tinakda, mga kinauukulan ay nasa likod na. tumigil ka na! ikaw na lang mag isa kung gusto mo, maglalakad na lang ako kahit ilang kilometro!!! Sangang daan atin tinigilan, san magpapatuloy nde alam. Teka lang pagkakataon ko na to, bakit nde ko pa binuksan ang pinto at ako ay tuluyan ng tumakbong palayo.

Ubos na ang alak, amats ko ay unti unti ng nawawala, teka lang seryoso ako, maglalakad na lang ako patungo sa kamalayan ko. Akala ko papayag ka na, nde pa din pala, pakiusap ko ay pinagsawalang bahala pinaharurot mo pa ang iyong auto, “kumapit ka” yan ang sinambit mo. Pakay mo hindi ko malaman, kalooban ko ay sadyang tuluyang pinapasakitan. Tama na nasusuka pa din ako, pababain mo na ako yan ang pagsamo ko!!!

Gasolina mo ba ay hindi nauubos? Kamay at paa mo ba ay hindi pa nagkakapaltos? Pagod na ako sa biyaheng ito, ikaw ba, mental torture ride mo hindi pa din ba tapos? Sa iba na lang ako aangkas, kung san ang mga kasama ay joyride ang alay, hiling ko sana ay pagbigyan na, ibaba mo na ko please lang ayoko na!!!

Nais mang bumaba tuloy-tuloy pa rin
Nais mang pigilan hayaan ng hanapin
Saan ‘to patutungo daang bako-bako
Ayoko ng ganito biyaheng impiyerno

I’m Sorry, I Miss You!!! (repost)

“When I leave, I wanna wait for the silence
You gave me all you’ve got,
and now I stand here waving to you
But still you smile, you’re looking back
Maybe I just wasn’t kind enough,
I’m fighting urges to fall again”

-Seven Black Roses by Chicosci-

I don’t care if he will read this. I can’t even sleep and eat right just thinking of him. I already miss him and I don’t know if he also misses me and I don’t care if he does or he doesn’t! My head is crackin’ up just thinkin’ of him. I keep on telling myself it’s not right because I’m in a relationship but I just can’t help it. Reality sucks!?! I know for him I’m just a friend, and I’m one of the boys, but hey I wanna tell you, I LIKE YOU!!! You’re so insensitive that you have to add my girl friends to your friendster account!!! It hurts but I cannot react… I hate you for being so nice to me and treating me special but that is the only thing you can offer. I hate my self for seeing your good points and appreciating them… Shit really happens!!! I always caught you staring at me and then you just smile it’s so unfair because you’re not giving me a chance to look or even just to glance at you. I don’t know if there is something when you look at me or it’s just me who see an angel staring at me. Last time we’re together feels like it was something unexplainable. I’m happy and contented with that moment. But the clock ticks its time and we need to say goodbye. I wave and you we’re still there smiling and waving goodbye. As I look back I see your pretty face still smiling at me. I hope it wasn’t the last time we’re going to see each other and not the last time I’m going to see your eyes smile at me again…

Hear this, I’m yours, I’m at your feet
Inside this heart you still remain…

ERRoristas went up the hill

Kung hindi man tayo hanggang dulo
Wag mong kalimutan
Nandito lang ako
Laging umaalalay
Di ako lalayo
Dahil ang tanging panalangin ko ay ikaw

-Kundiman, Silent Sanctuary-

Maugong ang sabi sabi na ako at si misty ay ililipat ng ibang team, ayokong lumisan sa piling ng mga errorista, sa piling ng ERR. Tulad ng sabi ko, pag ako umalis ng ERR, mawawala na ko sa Maersk. Totoo un, at gagawin ko un. Pero napalitan ng saya at nawaglit ang mga planong resignation ng malapit na ang napipintong ERR outing. Naganap, natapos at nilisan ang Tagaytay, bumalik sa dati ang lahat.

Isang linggo na din ang nakalipas ng ako at ang lupon ng errorista ay umakyat sa Tagaytay at Batangas. Pababa noon ng Caleruega ng pinatugtog ni Karen ang “kundiman.” Natuwa at na-LSS ako sa kanta at hanggang ngaun tumutugtog sya sa utak ko.

"In accordance to the prophecy"

Karen, Para kang asukal
Sintamis mong magmamahal

Misty, Para kang pintura
Buhay ko ikaw ang nagpinta

Art at Manong Aaron, Para kang unan
Pinapainit mo ang aking tyan

Ate Mafz, Para kang kumot
Na yumayakap sa tuwing ako’y nalulungkot

Kaya’t wag magtataka
Kung bakit ayaw kitang mawala

Si amo, si ate mafz, may kanya kanyang ibinigay sa amin nung gabi ng sabado, napaisip ako, I need something to offer them back, not because they have given me something but because I want to show them how much I appreciate the existence of ERR in my life. Nagkakainglishan na, kaya sisimulan ko na ang tunay kong pakay…

Rule #1 (Bawal kumain sa loob ng innova)

Sabado ng umaga umalis ako ng bahay ng may tuwa at excitement sa buhay… Yes!!! First official outing ng ERR, sa tuwa ko, naiwan ko ang mga bagay bagay… (Me and my not-so-reliable memory) Nag half day si Misty, Kulang sa tulog si Art, Lumuwas ule si ate Mafel at GY si Karen. Pumunta ako kela amo, dinaanan ang tropa sa Ortigas and off we go to The South!!! Hindi pa nakakalayo, naglabas si Karen ng crackers, nag react si amo..hahaha (remember rule no. 1) We had fun while on our way to Tagaytay, tamang sound trip and kulitan (hindi masungit si amo, ayos!)…

Fungus a.k.a Kabute

When we arrived at Tagaytay proper, we stopped and ate at Mushroom Burger, nanlibre si Ate Mafz!!! Habang umoorder ang mga magulang namin, naglaro muna ang mga bata. Ang saya maglaro sa playground (Thanks Art sa effort, nanghingi ka pa kay Karen ng tulong sa see-saw!!!) Sino ba nag-rice at may baon pang extra rice?? After eating our late breakfast (wala akong picture), we already headed to Caleruega.

Cheese palaman sa tasty… Riverboat…

Kung gaano kasungit ang panahon, sya ding lupit ng malubak na daan. Ika nga nila, there is no easy way out..hahaha Masaya pa din ang lahat, kahit malakas ang ulan, tumuloy kami sa Caleruega, at presto, maaraw sa aming destinasyon!!! (God loves wonderful people talaga) Nagsaya, nagpicturan (10shots kung 10shots), nagkulitan, nag asaran, at lumabas ang mga knock knock jokes (naubusan ako dun)… May mga sangang bumagsak, may mga batang nakapayong ng pang matanda. Salamat sa mabigat na tripod ni amo, kami ay magkakasama sa iisang litrato… eto na siguro ang pinaka masayang parte ng aming lakad… hindi na sana natapos….

SM Bonus feat. Caramel Sundae

Nag-grocery at nakilala namin ang latest endorser ng SM Bonus. Bigas, Mayo, Tubig name it SM Bonus have it (SM bonus ang sagot sa kahirapan). Ang mga bata ginawang playground ang savemore..hehehe Bumili ng orig na choc nut at bumili si amo ng lollies… (asan na kaya un ngaun??) Bumili ng must haves, nakalimutan ang tinapay at skyflakes, bumili ng alak, nakalimutan ang salt and pepper… naglista pa ko noh??? Nanlibre si amo ng caramel sundae, and guess what, we broke the first rule, pumayag sya kumain kami ng ice cream sa car nya… ^_^

Pineapple Hill (Rule #2, bawal mag usap ng tungkol sa work, NAKAMAMATAY!!!)

We arrived 1300hrs in Piña Colina Resort (sa wakas!!!) nag unload ng gamit sa aming mga studio rooms and nagbonding with matching gitara sa studio 1… ng hindi na nakatiis, nagluto ng late lunch, nag ihaw ang mga ihaw boys at nagpreview ng inuming pambata. Kulitan, kwentuhan, kantahan, kainan, at lumangoy, pinulikat sa malamig at mainsektong pool (habang si Karen ay tulog)… Masaya at maaliwalas na gabi, habang nakangiti ang mga bituin sa langit… Nag gitara, asaran, kumain ng cheesestick, inuman at nang sumakit ang mata, natulog ang lahat ng Masaya(sana).

Pahabol, buhay pa ang lahat ng errorista pagkatapos ng gabi…. nobody broke the 2nd rule…

Adobo rice + hotdogs

Kung gaano kakulimlim ang langit ganoon din ang mood ng lahat… Gumising akong ang lahat animo’y tulog pa. Nag ayos ng kaunti, nag emote sa porch, naglibot at pagbalik may frustrated na magbukas ng kalan. Kumain ng breakfast tumunganga, lumipat ng lugar, tumunganga ule… balik sa baba, nag sound trip at aming napag alaman mula sa isang reliable source na wala na si JET PANGAN!!!huhu Naligo, nag impake, nagtataka bakit tila ba lahat ay stunned… nakita nyo ba si BTM??

Umuwe, nagkanya kanya. Tanda nyo pa ba ang lahat?? Isang linggo pa lang ang nakakalipas.. Kay bilis ng oras pag masaya ka. Kay bilis ng oras pagkasama mo ang tropa. Tapos na ang lakad na isang buwan na pinlano. Ang excel file, ang mga PA, mga ala ala na lamang na kay sarap balikan. Balik tayo ng tagaytay. Langhapin natin ang hamog habang umiinom naman ng kape…

Kailangan ko na naman harapin ang katotohanan, kakausapin pa nga pala ako ng manager, tapos na ang ligaya, kailangan ko na ule mag isip… hinding hindi ako lalayo sa ERR, sa team na aming sinimulan. In accordance to the prophecy, ERRorista rocks!!!

Kung san nagkasiyahan at tumunganga ang mga ERRorista

Bahala na, ayaw ko muna magsalita
Hayaan na muna natin ang daloy ng tadhana…

Gusto kong sumigaw!!!

an impromptu note from my previous blog… a bursting angst from a hollering mind….

its actually hard to pretend that im happy when i really wanna do is cry and scream till it cut through my heart and stop its bleedin… its so hard to see your family falling into pieces in front of you and you can do nothing for maybe staying silent and pretending to be numb is the best thing to do… first i lost my grandfather through a heart attack, after that i thought our family can manage to be whole again. i tried to stand and be strong for my grandmother…well i just did, i didnt even cried infront of her didnt even show signs of hurt. i thought it was the biggest burden that i need to face as diz year will end but im wrong… my parents just separated,,, my father stayed at my grandma’s house while i moved out with my mother… bottles of alcoholic stole my father and some other guy stole my moms heart… i just dont know what to feel and react… should i speak my silence or just watch our home fall into pieces… i dont know how to patch things up anymore… i feel so lonely and empty… i want to continue my life but i dont know how… where should i stand and start??? now i dont know where is the noisy and opinionated girl behind me, as if somebody just slapped me to stop talking and voicing out my mind… right now, i just want to scream and hate the world…

Goodbye

I’m alive but I’m losing all my drive
Cause everything we’ve been through
And everything about you
Seemed to be a lie
A guiltless twisted lie
It made me learn to hate you
Or hate myself for letting it pass by

-Goodbye by Secondhand Serenade-

It’s funny or should I say, comical… it has been years, years of absence in my life… I’ve survived almost my life without you; I can still live my life without you…

I can’t even remember a single trace of you in my life. How did I met you, what are the things that we have conversed way back then, to top it all, I can’t remember you.

I was not asking, it just happened, it’s like you’ve known me all my life, you seem to keep in mind everything, I was so fascinated of your memory that is the time you enthusiast me to know you more… to know you better…

We started calling each other again, patching things up, as what they say “just like the old times”. The clock was counting in seconds, minutes, even hours, we’re still chatting in the phone, and I was not aware of the time. We’ve been talking too much about me, how about you? What interests you? Your wants, your dos and don’ts, and you…

I’m starting to appreciate your existence. You’re starting to become special. I’m starting to think about you. Am I starting to like you? What I’m sure of… you’re completing my day… that you are putting a smile to my face.

And now you’re starting to tell your stories, I’m beginning to know you. You start to let me know about her, about the girl you like, the girl who completes you. And you are now making me think… making me ill… making me sick…

I saw you, you saw me… we’re together but it seems you’re far away, you’re thoughts is with her… I’m not okay, but I’ll be… one day…

You’re starting to notify me I was kind of infuriating you with my long phone calls. I didn’t mean to aggravate you with my child-like ways… I’m sorry… I won’t hitch you anymore with my nonsense and petty talks… I just want you to know you’re special…

Loneliness starts to know me by name and you are starting to be there to talk with me again… You’re saying you’re sorry… that you didn’t mean to… and giving me again too much of your time… and making me smile again…

Are you doing this because you know how I feel towards you? Or you wanted to do this because you do really care and you give a damn on what I’m going through? I guess none of them is you’re reason… and I won’t know because you’re not giving any answers to my questions…

Now you’re bipolar acts really makes me unwell. At times, you’re doing sweet nothings, at times, you’re trying to push me away… I wanted to understand you, but I just can’t… Patience is never been one of my virtues… This condition makes me vulnerable…

Is bidding goodbye the only resort left? For you and I can both go back to the life we worn to live? If that’s the right most remedy, and so be it… I’m going to leave the things I used to do with you… I’ll abscond from all the nice and sweet things you’ve told me… it will be remembered but will never be cherished…

I’ll learn to depart from my feelings in able to be your strongest confidant… until then… Goodbye…

It’s a shame that it had to be this way
It’s not enough to say I’m sorry
It’s not enough to say I’m sorry
Maybe I’m to blame
Or maybe were the same
But either way I can’t breathe
Either way I can’t breathe

All I had to say is goodbye…

MaRk My WoRd!!!

So what’s the point in all of this?
When you will never change
The days have past
The weather’s changed
Should I be sorry? Could I be sorry?

-Will You Ever Learn by Typecast-

May kakilala ka ba na ang pangalan ay napaka-tipikal at pwede kang bumuo ng isang basketball team dahil sa dami nila na magkakapangalan sa buhay mo? Eto pa, di lang sila basta bahagi ng buhay mo, sila pa un mga taong minahal mo, diba consistent? Coincident nga lang ba o nanadya ang tadhana at pinipikon ka lang? If you think this is impossible, bad news it’s not because I have experienced it!

Ang alamat ng This I Promise You…

Actually wala naman akong balak ma-link sa mga guys noong time na nakilala ko siya. (Anime freak pa ako noon at batang bata pa!!!) actually pwede din isisi sa anime ang reason bakit ko siya nakilala, to cut the story short, nakilala ko siya dahil sa site na We Are Anime, tipong Anime blind date. Noong time na yun di ko na ineexpect na tatawag or mag-eemail siya kasi matagal na din at wala lang sa akin yun. Nagulat ako ng nag-reply siya sa akin…eventually we became good friends. Siya ang una kong friend na nakilala sa net. Masaya ako because he is like a big brother to me. He gives me advices, and I didn’t noticed na nahuhulog na pala ako sa kanya. Lagi kami magkausap sa phone at di complete ang day ko if di ko siya nakakausap. I was numb and afraid na mawalan ng kaibigan at kuya so may I the feeling is gone ang drama ko but deep inside I was giddy because alam kong lage ako ang kausap nya. So dahil ayoko nga mawala sya sa akin may I hanap ako ng iba not knowing that he would react so negative nung nagkaroon ako ng boyfriend. OMG he has something din pala sa akin I was so shock and happy nun nalaman ko yun.

Pagkatapos ko ma-solve ang E=MC2 na equation officially may 1st love ako!!! Correction di ko sya naging boyfriend but MU kami (Magandang Umaga) masasabi ko na that time he made me complete. Napasaya niya ako ng sobra nung mga panahong pinaramdam niyang mahal niya ako. Let’s say there are some circumstances that we cannot predict. Need ko mamili between him and my friends at we drifted apart kasi mga friends ko pinili ko and hindi ako nagsisi because till’ now kasama ko pa din sila and never left my side…

Ang parabula ng Ako’y Sa’yo, At Ika’y Akin….

Di ko akalain na I would meet another name like my first love. Nakilala ko sya because of my chat mate. Classmates sila tapos pinakilala nya un sa akin. Natuwa kami sa isa’t isa nung nalaman namin that we are both born under the sign of Leo and 1 day lang ang tanda niya sa akin. We became good friends and dahil sa malandi ako naging kami. Actually di naman ako seryoso sa kanya kasi napaka seloso nya at may pagka-possesive. Nasasakal ako sa mga dos and don’ts nya. Even mga classmates nya nag pakilala sa akin sa kanya ay ayaw nya ipakausap sa akin. I found out na may nagugustuhan na siyang iba. I can’t keep him if he doesn’t love na. I admit it’s my fault. Masyado ako naging busy dahil sa CAT that I cannot even include him in my schedules.

Di naman kasi ako masyado din na into him. Kung minsan nga ay natatawa ako pag naalala ko na naging kami. Parang joke lang ang lahat. Pero seriously kahit paano nasaktan ako ng naghiwalay kami. Natawa lang ako dahil isa sa reason nya ay puro na lang ako training at wala na akong time sa kanya. And even pagdating sa decision making mas mabilis pa sa alas kwatro. Para daw akong mas lalaki sa kanya. He became part of my life but I don’t consider him na naging ex ko. Fling pa pwede…

Ang pabula ng Brown Eyes…

After some months another guy introduce himself to me…phonepal eto. I thought his name is somewhat different from the other guys I used to know pero mali ata ako. O diba tukayo? We started as friends, great foundation daw un ng isang relationship, and of course as time goes by he became so special… I didn’t know that he is already committed and ayun may I sugod ung girl sa school namin and cause me scandal. Buti na lang mabait ang guidance councilor at di na nakarating sa parents ko…eventually naghiwalay kami dahil ayoko manggulo and surprisingly he left that girl because of me. He told me that he already fall for me and can’t live without me. Ako naman si tanga naniwala, mahal ko e… until naulit ang instance na nagkakaroon sya ng ibang girl. OMG playboy sya! That time pinasasakit nya na ang ulo ko and he is even getting into my nerves. Nasanay ako and lived the saying if you can’t beat him then join him. Kaya naghanap din ako ng iba at sa kakapalan ng face ko pinakikilala ko din sa kanya at ganun din sya, pinakikilala nya ang nagiging gf nya sa akin.

Tumagal ang relasyon naming na ganun ang setup naming dalawa. On and off kame. Until now di pa din naming pinatatahimik ang isa’t isa. We still see each other na parang kami pa din pero ang totoo may iba na siya at ganun din ako…

Ang tula ng Kahit Kailan…

After ni Brown Eyes may sumunod pa but he is not one of those people who have same name na naging significant sa life ko.(Kaya di ko na siya sinama) Nakilala ko siya sa chat tv. Ang dami kong portal diba? Dahil sa higpit ng aking father kaya madaling araw ako kung mag-chat. Akalain mong naging kami. As what I always say, di din ako seryoso sa relasyon namin. Before naging kami ay best of friends ang turingan namin dalawa sa chat. Uso kasi sa chat tv na may term of endearment ka sa lahat ng ka-close mo dun. If my memory won’t fail me may iba siyang gusto nun at aksidente lang ang pagiging kami. Nagulat na lang ako ng kinausap ako ng mama nya at feeling close na kami. Nung nagkita kami ay enjoy naman at muntik na seryosohin ko siya. Actually ang petty ng reason bakit kami nag-away at nag-hiwalay. Ng dahil lang sa panyo. O diba pwedeng title ng isang episode sa MMK? Actually tama naman ang hinala nya na bago un, ayoko lang umamin. Kasi naman ang mamahal ng panyo ko para lang ibigay sa kanya that time.

Di din kami tumagal dalawa. Kung sa bagay may point siya na kung sa maliit na bagay ay kaya kong magsinungaling sa malaki pa kaya. Di ko din naman pinagsisihan na wala na kami because I think he is more feminine than I am…

Ang komediya ng What Can I Do?…

College na ko supposed to be bagong buhay dapat. Kaso mukhang gusto ng bestfriend ko na maging consistent ako(courtesy of Ms. Shyrmay A. Dumago). May pinakilala siya sa akin na nakilala lang niya sa MiRC. Actually may ka-on ako nun kaya alangan din ako sa guy na yun. Di ko naman akalain na magiging bahagi siya ng mala teledramang storya ng buhay ko. Masaya siyang kausap, masasabi kong mature siya mag-isip at may direksyon ang magiging buhay niya dahil career minded siya. Well I guess I was wrong because he was into business he just knows how to deal with different kinds of people, karir pala at hindi career ang business nya. Nung nagkita kami I didn’t expect na malikot ang kamay niya. In spite of everything that just happened unti unti akong nahuhulog… nasabi ko na lang sa sarili ko na “syet eto na naman ako.” But he is the type of person who doesn’t want to commit that time.

He likes me but he doesn’t want to have girlfriend that time. Pero ok lang, nung time na yun dahil sa may work na siya while studying, ako ang halos umuubos ng sweldo nya, payag naman siya e. Of course as what always happens umiyak at nasaktan na naman ako ng isang katukayo ni first love.

Ang nobela ng You’ll Be Safe Here…

Katulad ng iba tukayo din siya ni first love. I met him sa school, he is our academic organization president. The first time I saw him at our General Assembly e crush ko na siya. I never thought that I will be part of the organization and he will become part of my life. Nung nagkagulo kaming lahat sa org namin kaming dalawa ang laging magkasama, medyo nafrustrate siya sa mga ate at kuya ko sa org at ako ay frustrated na sa isa kong professor. I didn’t know bakit ako sa kanya tumakbo that time di naman kami close dalawa. As time goes by we became inseparable with each other. Madalas inaantay pa niya ako or siya ang inaantay ko before taking our lunch. Pagabihan kami sa school noon. Naalala ko pa nung nag overnight kami sa house ng orgmate namin magkatabi kami at magkayakap ng matulog, un na siguro ang sweetest moment na magkasama kaming dalawa.

As what they always do to me he also made me cry. I texted him before his graduation day about how I feel towards him, but unfortunately he didn’t felt the same way as I do. I cried and I was hurt so badly that I don’t want to see him again. But I need to be professional and still continue to be the board of director of our organization. After that, SHOCKS!!! Office mate ko siya ngaun, but the feeling is gone and I don’t want him to enter my life anymore.

Maraming dumating sa life ko with that kind of name, by the name of Mark. Samo’t saring Mark ang nakilala ko sa 21 years na tinagal ko sa mundong ibabaw, pero di ko akalain na ang karamihan sa mga Mark na yun ang makakapag paiyak sa akin at makakasakit sa akin. I never regret meeting them because I’ve learned so much from them. If God would give me a chance I’d like to see them all in one occasion and introduced them to one another.(Masaya yun!!!) I might curse them one point in my life but all of them are the most special guy friends in my life.

Will I ever learn? Or could I ever learn? Di ko alam…di na din ako umaasa na wala ng Mark ang magpapaiyak sa akin. Siguro sa ngayon ay walang bagong Mark pero who knows?

(Wag naman po sana!!!*nagdadasal*)

My lonely nights, romantic moments
The love, What about them
Throw it all away
The perfect dates, the sweetest kisses
What about them
Throw it all away…

Kuta ng Leon

Eto na naman magsusulat na naman ako, mapapahamak na naman ako, pagtatawanan na naman ang ginawa ko… mga isang taon na din ang nakalipas ng huli akong nagsulat, huli kong pinagana ang utak ko at huli kong piniga ang imahinasyon ko. Busal na lang ata ang natitira sa aking isipan, busal na sana tulad ng isang abaka, na andun ang tunay kailangan para sa paghabi. Paghabi ng mga salaysay na makakapagdulot ng kalinawan sa isipan, salaysay na makakapagpatawa sa iilan, at mga kwentong kakikitaan ng sarili.

Matagal ko ng binalak na magsulat muli, Sabi ko sa sarili ko, sa araw ng kapanganakan ko aayusin ko ang “blog” ko bilang regalo sa sarili ko. Kaso tamad ako, lumipas ang ilang araw pagkatapos ng kaarawan ko, wala akong naisulat.

Tamad ako, tamad ako sa maraming bagay, tamad akong magsulat, tamad din akong magpinta, tamad akong lumabas at tuklasin ang kapaligiran, tamad akong kumuha ng litrato… inspirasyon ko si Juan Tamad, iniidolo ko siya sa kasimpehan ng kanyang buhay na alam kong hindi naman dapat. Mali pero sana ganun na lang ang pamumuhay ko…

Eto na ang kuta ko, kung saan maibabahagi ko ang busal ng utak ko. Maisasalaysay ng malaya ang ano mang nais sabihin, walang kokontra sa ano mang bibigkasin. Maisisigaw ko na ang naiisip ko ng walang mabubulahaw sa kapaligiran ko. Makakapag-ingay na ako!!!

Emotera ba? Sorry ah… eto na ang una kong post… Welcome to Kuta ng Leon!!! Ang kuta ng mabangis ngunit maamong batang leon… Di kita kakagatin kung di mo ko sasalingin… Ako’y maglalambing kung ika’y magpapakita ng kagandahan sa akin…
Pwede mo kong maging kaibigan pero pwede mo din akong maging pinaka masamang kaaway…(di ako war freak, maganda lang pakinggan)